Uprawa prosa

Znaczenie zboża w rolnictwie

Uprawa prosa natomiast straciła zupełnie
swoje dawne znaczenie; niemały wpływ na ten stan
rzeczy wywarła uprawa kukurydzy i ziemniaków, a także
import innego pożywienia, a mianowicie ryżu. Toteż nie
darmo jeden z uczonych niemieckich, porównując znaczenie
prosa w dawnych epokach i w czasach dzisiejszych,
nazwał to zboże „upadającą potęgą światową“. Sprzedam słonecznik przez rolników miało ogromne znaczenie dla gospodarki.
Ten sam los spotkał płaskurkę, której uprawa już w średniowieczu
stała na dalszym planie. Ostatnim schronieniem
płaskurki w Europie są kraje górzyste, gdzie w ostrym klimacie
i na lichej glebie zdobywa ona przewagę nad innymi
bardziej wymagającymi gatunkami.
Zamiera także uprawa paru innych gatunków pszenicy
oraz sześciorzędowego jęczmienia. Wszystkie te zboża, które
przeżyły już swój okres świetności, spotkać dziś jeszcze
można w wysokich Alpach, gdzie znano je już w epoce kamiennej,
a więc przed wieloma tysiącami lat.
Nie wystarczy jednak zorientować się w rozmieszczeniu
produkcji poszczególnych zbóż, aby przekonać się, jakie
znaczenie posiadają one w dzisiejszym pożywieniu. W zawiłej gospodarce obecnych czasów odgrywa dużą rolę wywóz
i przywóz różnych produktów, a między innymi zboża.
Częstokroć ziarna zostają spożyte w krajach, odległych
o setki a nawet tysiące kilometrów od miejsca, gdzie dojrzały
i zostały zebrane.

Główny składnik chleba

Najważniejszym pożywieniem zbożowym dzisiejszych
czasów jest chleb, którego znaczenie ilustruje wstęp do tej
książeczki. W ostatnich kilkudziesięciu latach udoskonalono
sposoby mielenia ziarna, dzięki czemu młynarze otrzymują
mąkę dużo lepszą niż dawniej. Chleb dzisiejszy jest
bez porównania lepszy i lżejszy niż chleb średniowieczny, natomiast cena pomidora jest o wiele wyższa.
W czasach średniowiecza pieczywo pszeniczne, dużo gorsze
od dzisiejszego, było jeszcze rzadkością, podczas gdy
dobrze wypieczony i lekkostrawny biały chleb jest dziś
w wielu krajach Europy rozpowszechnionym pożywieniem.
Jednym z najwybitniejszych reformatorów pożywienia
zbożowego był rolnik, farmaceuta i higienista francuski Antoni
Parmentier. Ten wszechstronny uczony XVIII wieku
przeprowadził obszerne badania nad odżywczą wartością
chleba i doszedł do wniosku, że otręby nie nadają się na
pokarm ludzki. „Tylko źle pojęta oszczędność może skłaniać
nas do użytku całych otrębów do przygotowywania chleba“.
— „Prawdę tę starałem się możliwie dokładnie udowodnić.
Podjąłem cały szereg prób…“ — pisze Parmentier.
Już za jego życia, w dobie wielkiej rewolucji, wypiekano
we Francji przede wszystkim chleb biały, bardzo podobny
do dzisiejszego; częstokroć stanowił on pożywienie zarówno
panów jak robotników i ubogich.

Ten wpis został opublikowany w kategorii pomidory, proso, słonecznik i oznaczony tagami , , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.